Luisteren is aandacht schenken, interesse hebben, begaan zijn met, overwegen, waarderen, erkennen, geraakt worden en accepteren. Om goed te luisteren moeten we onszelf vergeten en ons onderwerpen aan de aandachtsbehoefte van de ander (bron: M. Nichols, De kunst van het luisteren).
Niet luisteren is: adviseren, overtreffen, beleren, troosten, eigen verhaal vertellen, afbreken, meeleven, ondervragen, uitleggen of corrigeren (bron: M. Rosenberg, Geweldloze communicatie).
Echt luisteren is wat mij betreft open staan voor wat de ander te vertellen heeft, zonder (de behoefte te voelen om) daar je eigen mening over te geven. Puur interesse. En dat is vaak een grote uitdaging, want:
'oh, dat ken ik'
'ja, ik weet precies wat je bedoelt'
'nou, ik zal het je nog sterker vertellen...'
'nee joh, daar moet je niet zo zwaar aan tillen'
'ach ja, iedereen heeft wel eens wat'
De lijst van interrupties is eindeloos. Een ruime keuze aan eigen meningen, sterkere verhalen, oordelen etc. ligt op de loer. Waardoor de aandacht meteen wegschuift van de verteller.
Luisteren is ook kijken: hoe zit of staat iemand, hoe gaat de ademhaling, verandert de kleur van het gezicht, wat gebeurt er met de ogen, de schouders, de voeten, etc. Want spreken bestaat niet alleen uit het gebruiken van woorden, maar ook uit lichaamstaal. De taal van het lijf ondersteunt datgene wat iemand zegt, of spreekt het juist tegen. En dat maakt het zo interessant. Want wat gaat er echt in iemand om?
